Ένα μικρό κόμμα της άρνησης εκτινάχθηκε στην εξουσία ως αποτέλεσμα της βαθιάς κρίσης που περνάει η χώρα. Ευαγγελίστηκε την ανάπτυξη και το τέλος της λιτότητας και έφερε την ασφυξία και το φόβο του Grexident. Υποσχέθηκε την έξοδο από την κρίση χωρίς νέα μέτρα και θυσίες. Και τώρα ψάχνει τρόπους για να δικαιολογήσει τη στροφή. Γιατί και μέτρα θα πάρει και όσο πιο πολύ αργεί τόσο πιο επώδυνα θα είναι.  Και όχι μόνο πρέπει να τα πάρει αλλά πρέπει και να τα εφαρμόσει. Και τα μέτρα και τις μεταρρυθμίσεις. Κι εδώ βρίσκεται η αξεπέραστη αντίφαση. Πως μπορεί ένα οπισθοδρομικό κόμμα να υλοποιήσει μια μεταρρυθμιστική ατζέντα;

Από τα πρώτα τους βήματα φάνηκε ποιο είναι το μοντέλο του κράτους που προωθούν. Ένα μοντέλο που μας γυρίζει πίσω στην αναξιοκρατία, στο νοσηρό κομματισμό, στη γραφειοκρατία.  Ένα κράτος που υποσκάπτει αντί να βοηθά τη δημιουργικότητα του έλληνα πολίτη. Ένα υπερτροφικό, παρεμβατικό κράτος, εμπόδιο στη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας μας.

Η χώρα γυρίζει στο παρελθόν. Σε αναχρονιστικές δομές και σε παθογένειες. Τις ίδιες παθογένειες που μας οδήγησαν στη χρεοκοπία. Νόμος και τάξη υποχωρούν επικίνδυνα στο όνομα ενός ψευτοπροοδευτισμού και ενός αριστερόστροφου λαϊκισμού. Καταληψίες παντού και αντιεξουσιαστές που τα καίνε. Οι παράνομοι μετανάστες πολλαπλασιάζονται, τρομοκράτες αφήνονται ελεύθεροι. Η χώρα μοιάζει με «ξέφραγο αμπέλι».

Οι επενδυτές φεύγουν και οι τουρίστες, αν συνεχίσουμε έτσι, θα αρχίσουν να σκέφτονται αν πρέπει να έρθουν. Στην παιδεία εμποτίζεται πάλι η νοοτροπία της ήσσονος προσπάθειας. Για την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό ας μην το συζητάμε καλύτερα. Εικόνα διάλυσης παντού.

Οι πολίτες που πίστεψαν τις υποσχέσεις και ήλπισαν σε κάτι καλύτερο, αισθάνονται ανασφάλεια και αβεβαιότητα. Παρακολουθούν μια βαβέλ υπουργών-σχολιαστών. Και έναν Πρωθυπουργό να αδυνατεί να επιβάλει την πειθαρχία, να πάρει αποφάσεις, και να δείξει ένα δρόμο.

Από την άλλη πλευρά, οι ευρωπαϊκές δυνάμεις της αντιπολίτευσης θα πρέπει να συνεχίσουν να λένε την αλήθεια στους πολίτες. Χωρίς να επιχαίρουν για την ανικανότητα του ΣΥΡΙΖΑ και πολύ περισσότερο για την καταστροφή της χώρας. Οφείλουν, όμως, να συνεργαστούν. Να συμφωνήσουν σε ένα σχέδιο δράσης που θα ανταποκρίνεται στην κρισιμότητα των περιστάσεων. Αλλά και πέρα από αυτό. Να συμφωνήσουν σε ένα ολοκληρωμένο εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης, ανάπτυξης, και προόδου. Που θα διασφαλίζει, όχι μόνο την έξοδο από την κρίση, αλλά τη ριζική  αλλαγή υποδείγματος για τη χώρα. Που θα της δώσει τη δυνατότητα να καταλάβει τη θέση που της αξίζει. Όχι αυτή του παρία και του ουραγού αλλά του πρωταγωνιστή.